Wat zou ik nu graag..

Gepubliceerd op 19 maart 2020 om 22:08

Wat zou ik nu graag terug willen naar 2 weken geleden. Misschien wel langer maar de tijd lijkt sinds zondag wel heel langzaam te gaan. Niet snel genoeg naar mijn mening in ieder geval. De ellende waar we inzitten is nog niet zo lang bezig maar zo voelt het niet, het voelt als een foute serie die al maanden draait...


Even een weekje terug..

De maatregelen waren de donderdag ervoor al flink aangescherpt. Mensen met verkoudheidsklachten moeten thuisblijven. Volwassenen maar ook kinderen. 
Dat is hier, zakelijk gezien, best lastig..  Kleine kinderen zijn soms, in hun eerste levensjaren, chronisch verkouden. Snottebellen,  koortsig.. dit zijn de symptomen die ik normaal al zie bij het doorkomen van tandjes. 
Afstand houden en handen wassen... Sure, maar vervolgens stoppen ze wel vingers bij elkaar in de mondjes.. Lastig! 
Maar ook ik moet hier natuurlijk op reageren en kies ervoor de ouders direct alert te maken op de nieuwe wetgeving. 
Dit zorgt ervoor dat ik die vrijdag, 2 kindjes minder op zal vangen ivm. verkoudheidsklachten/ziekteverschijnselen.
Ook zijn deze vrijdag de landelijke hamsterweken begonnen. Niet alleen bij de AH. Alle winkels waar voedingsmiddelen, paracetamol, desinfecterende handgel, en vergeet vooral het wc-papier niet??!!?? werden verkocht. 

Het weekend is spannend. Ik volg de ontwikkelingen mbt. het covid-19 virus op de voet. De discussie is losgebarsten want ja, moeten we de scholen niet gewoon sluiten?!  We hebben voor- en tegenstanders en ook hebben we allemaal een mening over de aanpak van het virus. Ik hoor overal de lichte paniek in de ondertoon. Ik ben een heel nuchter persoon, echt een eigenschap waar ik op dit soort momenten erg blij mee ben (credits to my dad!).
Ik vind vooral het gehamster verschrikkelijk.  Denk een beetje aan je medemens! Er wordt overal gezegd dat we genoeg eten en drinken hebben voor iedereen dus ga weg met je 20 potten pastasaus je 16 pakken wc-papier en je 14 liter houdbare melk! 
Hier even een ongevraagde tip van Flip: Misschien is dit het juiste moment om de vega-route te gaan bewandelen want dit schap is nog altijd rijkelijk gevuld.
Al snel was het zondag. Gelukkig kon de die dag nog starten met een bootcamp les. Daarna thuis lekker kunnen rommelen, en halverwege de middag richting mijn ouders. Vanuit daar ben ik nog even een stuk gaan hardlopen. Halverwege de route sloot er nog een kennis aan zo hebben we een ronde naar mijn ouders terug gemaakt. Aan het einde van de middag zou er een persconferentie worden gegeven met een up-date over het virus en nieuwe maatregelen. 
De persconferentie was heftig, met flinke nieuwe maatregelen.  Ze gingen verder dan ik had verwacht. Zakelijk had het nogal wat impact

Zondagavond aten we bij mijn ouders. Mijn hoofd was er niet helemaal meer bij. Ik moet beschikbaar zijn voor noodopvang voor ouders met een vitaal beroep. Zoveel dingen gingen er door mijn hoofd. En voor het eerst in 4 jaar baal ik dat ik zzp'er ben. Ik mis ineens het hebben van een werkgever, in vaste loondienst zijn.
 Ik weet ook even niet hoe ik de ''noodopvang''  handvaten moet geven. Veel van de regels moeten nog verder worden uitgewerkt. Ik probeer contact op te nemen met het gastouderbureau , maar ook zij zijn in crisisoverleg.
Ik besluit z.s.m. contact te zoeken met de ouders. Met sommige ouders bel ik, app ik of mail ik.
Tegen 23.00 val ik uitgeput in slaap. Mijn hoofd draait nog overuren.
Voor maandag is alles afgesproken en vang ik nog wat kindjes op en daarna is het stil.

 

Inmiddels is het alweer donderdag.
Sinds zondag kruipt de tijd langzaam vooruit. Iedere dag krijgen we nieuwe updates en vaak een nieuwe of aangescherpte maatregel. 
Mijn opvang is nog steeds geopend voor noodopvang. Maar sinds maandag heeft hier niemand meer gebruik van hoeven maken.
De meiden krijgen sinds dinsdag 'thuisonderwijs' van een strenge en soms wat verwarde juf: hun mama!
Wat zullen ze weer blij zijn als ze uiteindelijk weer naar school mogen zeg!  
Ik ben opgeleid als onderwijsassistent en wat ik nu doe vind ik dan ook echt heel leuk! Maar eerlijk gezegd vind ik het ook behoorlijk omschakelen hoor. Van 08.30 - 14.00 geef ik ze 'les'. Gewoon om dit ritme vast te houden. Het is uitdaging.... Gelukkig helpt school enorm mee met het aanbieden van online lesstof, werkboeken en ideeën. De juf van Isabella maakt instructie filmpjes, stuurt leuke opdrachten en spreekt bemoedigende boodschappen in voor de kindjes en de ouders.
Echt even een diepe buiging voor de juffen van onze school! Wat een inzet! Ik hoop dat jullie beseffen hoe erg we jullie missen. Jullie zijn stuk voor stuk toppers!

De mama's sturen elkaar tips en ideeën via een groepsapp dus om 14:00 heb ik meer ideeën dan tijd!
Vanaf 14:00 zijn de kindjes vrij en mogen ze de middag (deels) zelf invullen.

Vandaag om 14:00 heb ik ze OPGEDRAGEN mij 45 minuten met rust te laten. Ze mochten buitenspelen, bovenspelen, kleuren, ze moesten het maar even zelf uitzoeken.  Ik wilde even een 45 min. work-out doen. Want ik mis de sportlessen! Dit ga ik waarschijnlijk nooit meer toegeven!
Het is pas dag 4 en de muren komen af en toe op me af.
Ik ben echt een hele, hele, hele, slechte thuiszitter. Dit 'ik-kan-niet-stil-en-thuis-zitten' gen heb ik van mijn beide ouders gekregen (bedankt).
Klinkt gek voor iemand die vanuit huis werkt, maar ik ben dan ook zeker 3 avonden in de week even de deur uit en de weekenden staan altijd volgepland met uitstapjes en afspraken.
En nu is mijn agenda leeg.. alle plannen geschrapt.. 

Na het sporten voel ik me echt even beter. Ik ga morgen weer een stuk hardlopen, wil in het ritme blijven.

Aan het einde van de middag bellen we Omi. We beeldbellen want Omi is mijn Oma, en omdat de meiden ook 2 oma's hebben is mijn oma, omi geworden. ''Omi is al oud en ze mag niet ziek worden door de Corona'' zeggen de meiden. 
Heerlijk om even met Omi te praten. Het gaat goed. Ze verveelt zich ook wel een beetje. Alles is saai als je de 'gewone' dingen niet meer mag. We hebben een fijn gesprek over het hele gedoe. 'Het lijkt wel oorlog met een onzichtbare vijand'.. 
We spreken af om dit weekend weer te beeldbellen.


Na het ophangen voel ik me  een beetje verslagen.. 
Wat zou ik nu graag een knuffel geven aan mijn Oma..
Vanavond de sportles volgen..
Even een bakkie doen bij mijn vriendin..

Ik ga rustig koken en laat alles even rustig dalen..

Één van mijn groepswatsapps draait overuren. Het laat me lachen met alle flauwe humor en reacties op elkaar.
Beeldbellen met een vriendin laat me lachen en ik voel me weer goed.

 

Want hoevaak krijg ik nou de kans om mijn meiden thuisonderwijs te geven?
Zoveel tijd met ze door te brengen?
Te beseffen dat ik de 'normale' dingen meer mag waarderen?
Te beseffen wat vrijheid is?

En de berichten die ik overal lees:

Ons wordt alleen maar gevraagd om zoveel mogelijk binnen te blijven.
We weten niet voor hoelang dit is nee, 
We weten niet hoe alles gaat verlopen,
We weten niet welke maatregel er nog genomen moeten worden,
We weten niks...
Het is voor ons allemaal spannend..

 

Wat ik wel weet is dat onze kinderen nu veilig in hun bed liggen te slapen en dat ik ze morgen weer thuisonderwijs geef.

Wat ik ook weet is dat er mensen zijn die dat ook zouden willen doen..

Maar deze mensen kunnen niet, mogen niet.

Want tussen al mijn geklaag en gezeik door,
Zijn er mensen in de zorg die alle zeilen bijzetten, overuren maken en de benen uit hun lijf lopen om voor andere te zorgen.
Deze mensen staan midden in het veld en hebben ook geen idee wat ze nog te wachten staat.
Ze vechten tegen een onzichtbare vijand.

Ik zou mijn handen kapot willen klappen, de rode loper voor jullie uit willen leggen en vooral willen zeggen: Bedankt!
Bedankt voor alles wat jullie voor ons doen. 
Want zonder jullie waren we nu echt nergens...


Heel veel liefs en een extra stevige knuffel.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

N.van Hengel
6 maanden geleden

Wat heb je dit mooi geschreven xxx